Ndërsa Clausi nuk ka qenë poet politik në kuptimin e ngushtë të fjalës, poezitë e fazës së tij të parë, reektojnë një gjendje apokaliptike dhe një tëhujasim nga politikat e ditës të inteligjencës europiane përgjatë viteve më të errët të luftës së ftohtë, realiteti i së cilës – duke qenë se Brukseli ishte vendndodhja e shtabit të Nato-s – qe e vështirë të mos ndikonte tek çdo belgjian të vetëm. Në këtë kuptim, Clausi është i afërt në krijimtari me poetin tjetër bashkëkohor gjerman Hans Magnus Ezensberger. Por vizioni i Clausit mbetet tërësisht i vendit të vet. Shpirti që mediton mbi mëmëdheun e tij të ndrydhur është ai i Hieronimus Bosch-it: ai shtyhet pas në të njëjtën imagjinatë të folklorit të mesjetës së vonë, me atë katalog bestiar dhe thëniesh të urta, mbi të cilat edhe Boschi ushqeu vizionin e vet për një botë që po gremisej drejt çmendurisë. JM Coetzee.