Se ç’ndjej një ankth tek dëgjoj hapat e Heideggerit. Ai, emri i të cilit është kthyer në mit, jeton i mbyllur prej vitesh në heshtjen e tij. Ai hyn. Pamja e tij të çudit. Trupvogël, shumë trupvogël me veshjen e krahinës gri në të gjelbër me anë të qendisura, dhe qillota golfi. Pamja e tij prej fshatari të veshur me petkat e të dielës, paksa rondokop më turbullon. Me flokët e argjendtë, sytë e zinj, shikimin pishë, ai duket i lodhur. Në fytyrën me faqet e zgavërta i endet një farë trishtimi, madje diçka tragjike ….