“Lutjet e mesnatës janë emblemë dhe identikit i njeriut të ditës - heroit - unit autorial, që i shqetësohet shpirti dhe indi i tij për botën e ndërtuar mbrapsht, atë të sotmen. Dhe mesnata shënon orën dhe kufirin zero, mes asaj që mbetet pas dhe të mëpastajmes që do të vijë… Rrëfenjat e Kim Mehmetit përqasen me rrëfenjat e Mitrush Kutelit, ku shohim dendurisht rrëfime mbi ngjarjet e rrëfyera. Gjejmë magjizmin markezian në ndërtimin e subjektit dhe intrigues, ndërsa rimarrja dhe risjellja e personazheve në situata të ndryshme, në tregime të ndryshme, na përsjellë “Komedinë njerëzore” të Balzakut, por bash me origjinalitet të Kim Mehmetit…” (Majlinda Rama).