Prindërit e Marios së vogël duhet të shkojnë në një konferencë matematicienësh, ose thjesht të marrin kohë për të kuptuar nëse martesa e tyre është drejt fundit. Prandaj fëmija lihet nën kujdesin e një gjyshi gati të panjohur për të, një ilustruese të vjetër, të vrazhdë e punëshumë, që jeton prej shumë vitesh në Milano. Mes katër muresh dhe një ballkoni, përgjatë shtatëdhjetë e dy orëve, zhvillohet një rrëfim i hollë, përballja e pabesë dhe argëtuese mes një gjyshi të lodhur dhe të hutuar dhe një xhandari të vogël zevzek. Në lojën që luhet mes të dyve, mes mirëkuptimit, kundërshtive dhe lojërave jo gjithnjë të këndshme, pasqyrohet vetë jeta me të gjitha format: jeta e jetuar dhe ajo që po nis, jeta e ashpër dhe tallëse e Napolit, jeta e shtëpisë që duket sikur zgjohet dalëngadalë, plot me jehona dhe fantazma.