Në vitin 1851 Berati ndjeu lëkundje të forta.Tërmeti, që mbushi kronikat e kohës e u rrëfye për një kohë të gjatë si përrallë e moçme, nuk kurseu as edhe një pullaz. Pati një të tillë force, sa vështirë se e përjeton hiri i cigares, pema e ullirit apo qilimat e amvisave kur shkunden. Gjithë sa tregohet nuk do të qe fort e besueshme, nëse në Institutin e Sizmologjisë, sot e kësaj dite, nuk do të gjendeshin me dhjetëra faqe për atë tërbim të kores së tokës. Dëshmitë thonë se në kala humbën jetën 400 ushtarë. Merret me mend, këta u kishin shpëtuar disa mësymjeve të mëdha, mirëpo, këto u kishin ardhur nga toka, punë që mund të rregullohet, ndërsa ky sulm i pashoq, që dirigjohej kushedi sa lart, për t'u shfryrë nga nëntoka, nuk u dha mundësi të dytë. Tmerri, nuk shfaqi në skenë një armik, e një armik i padukshëm, bën që, tek-tuk, të flasësh me vete. -S'dua të vdes! S'duhet të vdes... -Nëse vdesim teksa jemi gjallë, ku i dihet, mund të ngjallemi teksa jemi vdekur!