- Xhaxha, më jep një lirë, të lutem! - Çfarë do të bësh me një lirë? - Do të marr bukë..... - Në rregull..... Urdhëro një lirë..... Si të quajnë? - Jashar..... Aziz Nesini e vështroi gjatë e gjatë. Sytë iu mbushën me lot. Pranë tij qëndronte i biri, i cili ishte gati në të njëjtën moshë, i veshur shik e me këpucë në këmbë..... Mbi borë dalloheshin këmbët e zbathura të djalit rom që quhej Jashar..... Ai ishte një krijesë, një foshnjë e mjerë që të thoshe se jeton, nuk jetonte..... Të thoshe se nuk jeton, jetonte..... Në çast në mendje i shkrepi një ide: “Jashari as jeton e as nuk jeton”..... Kështu, pra, doli në skenë emri im, nga një tregim shumë i dhimbshëm që ju bën të qeshni..... Por përsëri nuk është se çdo gjë kishte përfunduar. Kjo sepse pavarësisht se dymbëdhjetë rrëfimet ishin gati dhe se ishte vendosur emri im, duhej një bosht që do t’i bashkonte të gjitha rrëfimet rreth vetes, duhej një skelet, duhej një rrëfim themelor..... Më në fund e gjeti dhe këtë.....