Ne jemi kalimtarë të rastit në magjistralen e madhe e të pafund të kohës dhe përpjekja t'i shmangemi shpesh monotonisë sonë është pandehma e radhës që merr shenjat e ngjarjes kur në të vërtetë në indiferencën e shtrirjes së kohës s'ka qenë veçse një nuancë ndryshe e shpërfilljes që na bën të besojmë se jetojmë kur s'bëjmë gjë tjetër veçse mbledhim ca më shumë harrim dhe kështu një çast më parë kthehet sakaq në një çast më pas duke e brendashkruar ëndrrën tonë në një ëndërr tjetër e cila vetë është brendashkruar diku dhe kjo diku e përfshirë gjithaq në një spirale perspektive të frikshme që e bën kohën edhe më të pafundme nga ç'e rrok dëshira njerëzore që nis nga unë e vazhdon te ti për t'u bartur tek ata të panumërt në linearitetin e saj ose nis nga të panumërtit dhe kthehet te ti për të mbërritur fatalist rishtas tek unë.