Në gjithë jetën e tij të shkurtër, Teodor Keko mbeti shkrimtari që vrapon me ngut drejt këtij lexuesi të përditshëm dhe të mençur, të cilin e ka dashur dhe e ka respektuar së tepërmi. Sot, mund të thuhet pa droje, se ai i përket racës së shkrimtarëve më popullorë, pasi lexuesi ia ktheu respektin dhe dashurinë me një mori të pafundme temash dhe trajtimesh, të cilat duken sikur derdhen vullnetarisht në materien e tij letrare. Në një kuptim, Teodor Keko bëhet një nga shkrimtarët e parë shqiptarë që duket sikur e ndërton letërsinë e tij së bashku me lexuesin e vet. Pikërisht për këtë arsye, përgatitja e një përmbledhjeje me tregimet e tij më të mira, mbetet gjithnjë një sprovë e hapur dhe e vështirë, ashtu si edhe gjykimi që zbulon mikpritjen e madhe të lexuesit, për shkrimtarin, i cili me shpengimin e tij letrar, hyri në fillim të shekullit XXI dhe u nda prej personazheve dhe lexuesve të tij në kulmin e krijimtarisë.