Më 24 prill 1933 dy bashkëshortë të rinj vetëvriten në apartamentin e tyre parisien. Asaj nate, ata do të kishin takuar shumë njerëz, të cilët shkonin shpesh në një vallëzim. Tridhjetë vjet më vonë rrëfimtari përpiqet ta rikrijojë historinë e tyre, e cila duhet të jetë puqur me të tijën. Çdo pikëpyetje lind te tjetra, në përsëritje, sipas rrjedhës së një endjeje vegimtare në Paris, një vargani kujtimesh që rizgjohen në kujtesë... Në dritën e fundpasdites, më është dukur se vitet ndërthureshin me njëri – tjetrin dhe që koha bëhej e padukshme.