Titulli i romanit ,,Dashuria kuantike e Filanit” dhe nëntitulli ,,Nëntë letra elektronike Dardhës” sugjerojnë dy nivele, apo dy aspekte të kësaj ngrehine romanore. Derisa titulli na sugjeron ,,lëndën” apo dashurinë e Filanit, që mbush kapitujt e romanit, nëntitulli sugjeron mënyrën e ndërtimit të strukturës së tij. Megjithatë, ky roman nuk është aq i lehtë për t’u përcaktuar në aspektin tipologjik. Nëntitulli ,,Nëntë letra elektronike Dardhës” na mundëson konstatimin fillestar se kemi të bëjmë me një roman epistolar. Teknika e shkrimit epistolar nuk është as e re e as e panjohur në traditën letrare evropiane e as në atë kombëtare, kuptohet në të gjitha zhanret, por, jemi të bindur se në zhanrin e romanit ka dhënë rezultatet më të mëdha, qoftë kur është aplikuar e kombinuar me teknika tjera, qoftë kur ka mbizotëruar plotësisht. Romani ,,Dashuria kuantike e Filanit” është roman epistolar i ndërtuar vetëm nga letrat e njërës vetje, ndërsa vetja tjetër, ajo mungesore nuk është vënë në pozicion letërkëmbimi, prandaj pozicioni i saj është statik në aspektin veprues, ndërsa simbolik në aspektin semantik. Kërkesa e autorit të letrave, që vetja mungesore Dardha të jetë më aktive dhe të bëjë vërejtje apo të shpreh mospajtimet e saja eventuale me mendimet e autorit e përforcon një konstatim të tillë. Për t’i ikur një sterotipie, që mund t’i sjellë forma epistolare e ndërtimit të romanit, Adem Demaçi ka bërë përpjekje ta modernizojë teknikën epistolare, qoftë në aspektin simbolik, qoftë në atë struktural. Letrat e këtij romani nuk dërgohen as me pëllumba e as me njerëz postierë, po përmes postës elektronike, bile edhe tipi i ,,llap-topit” me të cilin shkruhen dhe dërgohen është më i riu. Simbolika e modernizimit të komunikimit është prezente, megjithatë në esencë këto janë efekte stilizuese për të mos thënë dekorative. Në aspektin strukturor romani ,,Dashuria kuantike e Filanit” është ndërtuar nga nëntë letra, të cilat përbëjnë nëntë kapitujt e këtij romani. Letrat kanë një strukturë heterogjene, përbëhen nga një numër i konsiderueshëm pjesësh, të cilat janë nënkapituj. Kjo formë e organizimit të jashtëm të romanit sipas Volfgang Kaizerit (vepra e tij teorike ,,Arti i gjuhës”) nuk është e parëndësishme, por është e një rëndësie vendimtare për të kuptuarit e strukturës së tërësishme të të ashtuquajturës formë e brendshme, e cila kuptohet në aspektin vlerësues.