Kushdo që lexon këtë libër, në fundin e tij nuk ka për të ngelur po i njëjti person. I ndodhi Tomas Mann-it gjatë kohës që po shkruante kryeveprën e tij "Mali magjik" e një gjë të tillë ai e rrëfen gjithë mallëngjim. I ndodhi Niçes, kur ishte 20-të vjeç, duke determinuar njëherë e përgjithmonë, qoftë edhe si kontrast, drejtimin e filozofimit të tij kah optimizmit. I ndodhi edhe Gëtes, ashtu siç tregon vajza e tij Ottilia, teksa e shihte babain e saj të rrinte gjithë ditën me "Botën" në dorë, e ta lexonte me një zjarrmi të atillë që ajo nuk e pat parë kurrë ndonjëherë. Diçka e tillë u ka ngjarë edhe një numri të madh njerëzish të tjerë, gjenialë ose thjesht lakmitarë për dije e të hapur ndaj një formimi fisnik. Do t'u ndodhë përsëri edhe shumë të tjerëve në të ardhmen, e të gjithë do t'i jenë mirënjohës autorit për provimin e një përvoje unike dhe fortësisht të çmuar, përfundimi i së cilës nuk mund të jetë tjetër përveçse një rigjenerim i mëndjes dhe i zemrës.