Personazhet më të rëndësishëm të mbarë veprës së Karagacisit janë njerëz të pushtuar o prej fanatizmash ideologjikë, o prej pasionesh truporë, zakonisht prej fanatizmave dhe pasioneve njëherësh. I tillë ëshë Liapkini, për ndërtimin e të cilit shkrimtari ka ndjekur, me sa duket, shembullit e personazhit natyralist: mërgimtari rus, aq gjakftohtë herë – herë në arsyetim, aq i duruar, aq dashamirës në marrëdhëniet me njerëzit, befas, në çaste kyçe të jetës, vepron nën trysninë e instikteve. Dhe është mëse i ndërgjegjshëm për këtë anë të errët të karakterit të tij, por edhe krejtësisht i dobët për ta ndryshuar. Pavarësisht një njohjeje të paktë, bëhet fjalë për një prej prozatorëve më të mëdhenj të letërsisë së re greke, për një romancier me dhunti demoniake, i cili, megjithëse e braktisi herët këtë botë, arriti të linte mbrapa një varg romanesh – afro njëzet – që ende vazhdojnë të mbledhin rreth vetes me mijëra e mijëra lexues.