Vitet e adoleshencës janë të trazuara: një periudhë vërshimi dhe zbulimi vetjak. Por disa adoleshentë përballen me humbjen e kontaktit me pjesëtarë të familjes për shkak të keqtrajtimit, rritjes në mjedise ku shpërfillen apo fyhen sistematikisht, prindërve që nuk merren me ta, ose kur për shkak të humbjes së prindërve të tyre përballen me fatin e keq të mënyrës së jetesës. Disa adoleshentë gjenden në situata në të cilat nuk janë të aftë të shprehin ndjenjat e tyre, ose mësohen t’i shprehin këto ndjenja në mënyra shkatërrimtare. A jemi ne të rriturit shkaktarët dhe pse? Si të zbusim zemërimin tek adoleshentët? Përse ata zemërohen? Si t’i ndihmojmë ne prindërit, mësuesit, psikologët, qendrat e rritjes apo të rehabilitimit këta adoleshentë?