Vjen nga larg një dallgë e bardhë deti me stërkala shpresash më spërkat shkumb’ e saj më ra e mbeti klithm’ e dhembje pulëbardhash, varg e larg! Flatrojnë lart e kotësisht, se murlani shfryn e ngrihet egërsisht nga dheu i djegur dhe i ndjek e i përndjek në arrati të mërgojnë ku të duan zemërplasur. Hapjani dritaren pulëbardhës, Që stërkala shpresash po ju shkund, Që çan me afsh këtë qiell mardhës Dhe zgjon e ngre e shkund e mund.