Një panair ku njerëzit personifikojnë zallamahinë dhe zallamahia personifikon njerëzit, djalli përfiton të ngatërrohet midis gjindjes, gati për të gjetur shkas të korruptojë shpirtrat njerëzorë. Ky djall i cili guxon gjer edhe të rrëmbejë hënën prej qiellit sa herë që i teket, e mandej ta kthejë pas aty ku e mori, përfundon në thasët e ngarkuar me personazhe burrash qesharakë të dhënë pas epshit, por nuk e arrin asnjëherë atë çka dëshiron.Vasha të bukura aq sa për të marrosur djemtë që t'u hyjnë aventurave veç për të fituar zemrat e tyre; njerka të liga; baballarë matufë; burokratë të vegjël që asnjëherë nuk zgjidhin çështje por rrinë dhe i soditin ato; miqësi pothuaj vëllazërore të krisura për një fjalë goje, e cila në këtë rast është fyerja "patok" ndaj tjetrit; - në një klimë midis njerëzish e shtrigash, gazmimit e mallkimeve, Nikolai Gogol gërsheton legjendat ukrainase me jetën e njerëzve përreth tij, ashtu siç vetëm një mjeshtër i rrëfimit si ai mundet.