Në këtë vepër të rëndësishme, politologu i shquar Norman G. Finkelstein shtron tezën sipas së cilës kujtesa e Holokaustit filloi të marrë rëndësinë që gëzon sot ditën kur nisi lufta arabo-izrealite më 1967. Kjo luftë vërtetoi forcën ushtarake të Izraelit dhe Amerika e bëri atë aleatin e vet kryesor në Lindjen e Afërt. Kjo pozitë e re strategjike e Izraelit i shërbeu liderëve çifutë të komunitetit amerikan ta shfrytëzonin Holokaustin me qëllim promovimin e pozitës së re të privilegjuar dhe për ta imunizuar Izraelin ndaj kritikave për gjenocid dhe aparteid. Kështu, Finkelstein pohon se një ndër rreziqet më të mëdha kundrejt kujtesës së viktimave të nazizmit u vjen pikërisht prej atyre që e mbajnë veten për gardianë të saj. Duke u mbështetur në burime të mëdha gjer më tani të pashfrytëzuara, Finkelstein nxjerr në pah zhvatjen e dyfishtë përmes së cilës grupet çifute bëjnë presion mbi Zvicrën e Gjermaninë dhe mbi pretenduesit legjitimë të Holokaustit, dhe denoncon se fondet e dëmshpërblimit nuk kanë shkuar në masën më të madhe për të ndihmuar të mbijetuarit e Holokaustit, por janë kanalizuar për të mbajtur në këmbë funksionimin e “industrisë së Holokaustit".