Ema e la ditarin t’i rrëshqiste nga dora mbi divan. Lotët ia kishinmbuluar fytyrën, sepse e kuptoi më në fund historinë e Izabelës dhevendin që zinte ajo vetë atje. Frensi ishte gjyshja që e pat rritur, erreptë dhe e ashpër, ndërsa Xhoni ishte gjyshi i saj, i dashur dheshakaxhi, të cilin ajo e kish përqafuar menjëherë me dockat e saj tëvogla kur ishte fëmijë. Mamaja e saj ishte foshnja e Izabelës, e bija eMethjusë, që nuk e mësoi dot kurrë të vërtetën për lindjen e saj. Ajojetoi dhe vdiq duke kujtuar që Frensi dhe Xhoni ishin prindërit e sajtë vërtetë. Izabela e kishte mbajtur fjalën nga ana e saj, duke e thyersekretin vetëm pas vdekjes.Asaj iu kujtua fotografia e vogël. Gjyshi duhet t’ia ketë dërguarfshehurazi, hamendësoi. Foton, bashkë me cullufen e vogël tëflokëve. Mos vallë i kish dërguar edhe ndonjë lajm të vogël si ishtefëmija, kohë pas kohe? Mos vallë e kish mbajtur lidhur Izabelën mefëmijën e saj, pa rënë në sy?