Rimon shiu dhe ti thua, duket sikur po lotojnëretë. Mandej, mbulon gojën dhe nxitonhapin. Po sikur ato re të mugëta të qajnë?P’rralla. Atëherë nga vjen e gjithë kjo dhimbje,dhimbje që do të na shpie të gjithëve për dreq?Natyra i fsheh do taktikate misteri, njerku i saj. Kështu, më shpejtse ta pret mendja, quaje këtë pasditenjë pasdite apokalipsi, nuk do duket tjetër veç,një pasdite melankolike, një pasdite vetmie e humburnë një kujtim: pasqyra e Natyrës. O më mirëta harrosh. Dhe shiu, dhe lotët, dhe hapat e tuqë jehojnë në rrugët e kalldrëmta. Janë të kota.Tash mund të përlotesh, dhe ta lësh imazhin tënd të zbehetnë xhamin e përparmë të makinave parkuarnë bulevard. Por nuk mund të vdiresh.