Në ditët e sotme dashuria pozitivizohet drejt një formule kënaqësie. Ajo duhet të gjenerojë ndjenja të këndshme, përtej çdo gjëje tjetër. Dashuria nuk është më veprim, narrativë apo dramë, porse vetem emocion e eksitim pa vazhdimësi. Ajo është e çliruar nga negativiteti i plagosjes, i sulmit apo i përplasjes. Të biesh (në dashuri) do të ishte diçka shumë negative. E megjithatë, është ky negativitet që e bën dashurinë çka është: "Dashuria nuk është një mundësi, nuk është falë nismës sonë, ajo është pa shkas, na sulmon dhe na plagos". Shoqëria e arritjeve, e dominuar nga aftësia dhe në të cilën çdo gjë është e mundur, çdo gjë është iniciativë e projekt, nuk ka akses te dashuria që plagos e apasionon.Seksi është arritje. Dhe të qenit seksi është kapital që duhet shtuar. Trupi me vlerën e ekspozuar i ngjason një malli. Tjetri seksualizohet si një objekt për joshje. Kur Tjetrit i merret "tjetërsia", atë nuk mund ta duash më por veç mund ta konsumosh. Tjetri nuk është më as person, përderisa është fragmentizuar ne pjesë objekti seksual. Personi seksual nuk ekziston.