Dy gra, një e moshuar e tjetra e re, tezja me mbesën e vet, ulen në mugëtirën e një salloni të madh dhe nisin të fjalosen. Për çfarë? Për një lajmëtar që pritet të vijë, për kumtin që pritet të mbyllë një plagë të hapur qëkur. "Domethënë, për asnjë çast nuk kam dyshuar thellë vetes për vërtetësinë e asaj që do më kumtonte ky lajmëtar dhe përherë jam sjellë sikur e shihja si bartës të një mashtrimi", thotë e moshuara. Po kush janë këto dy pesonazhe? Në radhë të parë dy prani romanore hijerëndë, që marrin jetë sapo nisin të flasin, por gjithashtu edhe dy "teologe" kokëkrisura, e moshuar merret me akrobacira spekulative, tjetra, e reja, kokëfortë dhe aforistike në mendime, e aftë ta topisë bashkëbiseduesen e vet me batuta të mprehta. Në bisedën e hidhur dhe të ndërtuar me pyetje-përgjigje mes dy grave, me raste e rëndë dhe ironike, zbulohet pak nga pak diçka nga e kaluara, një fakt që duhet zbuluar, por në të njëjtën kohë edhe fshehur, që është edhe objekti i kumtit të turpshëm, mbase një "zakon barbar" që ka dalë dikur në shesh, ditën e dasmës të së moshuarës, kohën kur ajo shkoi nuse në fisin Amat. Cila është lidhja mes asaj fyerjeje të turpshme dhe kumtit që pritet t'i sjellë shërimin. Gjithçka në këtë roman është njëherazi fizike e metafizike, e shprehur me një prozë të fuqishme, të ngjeshur e të tendosur. Ndërsa lexuesi e mban frymën pezull gjer në fund nga marionetisti që vepron "në mugëtirë" me një mjeshtri marramendëse, "ndërsa përqark dëgjohet zhaurima e fatit".