Koha është pikërisht ajo lulja e mistershme gjigante, që grumbullon përreth saj mendjet më gjeniale në botë. Si bletë të dehura nga një lloj poleni pothuajse hyjnor, mbledh gjithë filozofët e botës, në një stafetë të pambaruar mendimesh, që fillon para mijëra vjetësh. Në vijim, të ushqyer shpirtërisht nga mendimi filozofik i të parëve, gjen të afruar me admirim, përbri tyre, të gjithë krijuesit më të madhërishëm në botë si Petrarka, Dante, Da Vinçi, Mikelanxhelo, Shekspir, Bah, Gëte, Betoven, Mozart, Hygo, Bajron dhe mijëra talente të tjerë, të jashtëzakonshëm. Me idenë e më të Lartës, duke krijuar vepra të përjetshme, ata mundën të ndikonin në një mënyrë mjaft të veçantë në ndryshimin e shoqërisë në Evropë.Pesëqind vjet të mundimshëm iu deshën farës së Rilindjes Shpirtërore në Evropë për të mbirë. Ndërsa në Shqipëri nuk ekziston as ideja e saj. Ndonjë akademisti, profesori apo rektori filozofie, përfaqësuesi institucioni shtetëror të mendimit, dhe kur ja vë në dukje këtë mungesë thelbësore, nuk interesohet kurrë të kuptojë se ky koncept gjigant, ndan në mes dy botë, si me thikë. Si mund të bëhet një studim, të shkruhet diçka me vlerë ndryshuese për mendimin intelektual dhe për shoqërinë, që të mos mbeten të mbyllur në shpellë, pa idenë e të vërtetave rinovuese, me karakter universal!