Zaki u ul në dyshemenë e ftohtë dhe të lagësht të birucës. Ajri mbante erë gurësh të lagësht. Brava hekuri të ndryshkura, të rënda dhe heshtje e tmerrshme. Dritarja me hekura ishte shumë e lartë dhe nuk shihej asgjë. Në murin e trashë prej guri ishte hapur një qemer i vogël ku nuk futej as drita e hënës. Kishin mbetur vetëm pak orë deri në agim. I kishin thënë se do të ekzekutohej sapo të agonte.