"Si kishte mundur të largohej pa i thënë gjë asaj? Nënës së tij që ia kishte vënë pjatën përpara të paktën gjashtë mijë herë, po të llogariste vetëm vaktin e drekës, nënës së tij që e kishte mbajtur në krahë gjatë gjithë kohës që kishte qenë i sëmurë! Një gjarpër i përflaktë iu përdrodh në shpirt, duke ecur me shpejtësi deri te shpirti i së ëmës. Edhe pse instinkti e dërgonte në shtëpi, rru- ga e kthimit i dukej e mbuluar me shkëndija zjarri. Përballë tij shtriheshin deti dhe bregu i shkretë. Si mund të hynte në portë si dezertor dhe i mundur? Mbrapa ishte ushtria e Lambrosit, ndër- sa para tij ishte liria. Për të, nga të gjitha të mirat e botës, liria ishte e mira më e çmuar. I duhej të zvarritej deri në qytetin e premtuar, ku Nikosi do ta mbulonte me para. Emri i Bukureshtit gumëzhinte butësisht dhe në mendje i shfaqeshin siluetat e vall- tarëve të mëdhenj. I magjepsur apo jo, ishte shpresa e tij e vetme. Aty do t'i plotësoheshin dëshirat dhe prej andej do të kthehej...".