..Tani Emës ka nisur t'i turbullohet vështrimi. Pamja ka marrë ca ngjyra të zbardhëllyera, ku mbizotëron e bardha me grinë. Është e lodhur. Por ka ardhur ora që edhe ajo duhet ta lëshojë këtë vend pranë dritares. Do kthehen njerëzit në shtëpi dhe ajo do të mbyllet në dhomën e saj. Më mirë kështu, se sa në gropë. Nga gjithë lodhja e saj buron një keqardhje të lehtë për njerëzit çapitës në rrugë. Vetëm keqardhje. Asgjë më shumë. Sepse ajo është e huaj. As ka e as dëshiron të ketë lidhje me këta njerëz, që vetëm hapin gropa e thyejnë kokën për ditë brenda tyre. Ema e braktis dritaren dhe shkon e shtrihet. Si zakonisht, e zë gjumi menjëherë. Si zakonisht, shikon një ëndërr të çuditshme. Ndodhet rastësisht spektatore në një teatër ku ndodhin çudira. Ajo ndjek gjithçka me shumë kurioz- itet dhe nuk kupton asnjë nga loja absurde. Është e huaj. Edhe nesër do të jetë pikërisht kështu, në dritare, një botë duke vështruar diçka absurde, që pretendon se është botë.