Tani që kthej kokën mbas dhe reflektoj për të kaluemen time 90-vjeçare, nga njëra anë më kap malli i ditëve të lumtuna të rinisë, kurse nga ana tjetër rrëqethem kur kujtoj vuejtjet e pabesueshme që kam kalue për 45 vjet, i mënjanuem nga pjesa tjetër e popullsisë në një vend të izoluem nga Evropa... Ja pse Dante u ba poeti i preferuem edhe për të përndjekunit e të dënuemit nga regjimi komunist në Shqipni. Poeti që i përfaqësonte, ai që kishte ditë me përshkrue mjeshtrisht ferrin e tyne mbi tokë. Prandaj në ato rrethana të trishta ata recitonin vargjet e tij për me shfry dëshpërimin dhe me u ngushllue nga poezia e tij. U dukej se Dante e shprehte siç duhet fatin e tyne të mjerë... Vuejtja dhe jeta e mundimshme të mëson ma shumë se përvoja e zakonshme. Edhe kujtimet e mia pikërisht këtë tregojnë.(Nga parathania e librit).