Pavarësisht se dija themelore dhe burimet e veprave të Islamit janë shumë të qarta, edhe pse gjendet përpara nesh Kur'ani Fisnik, te cilit nuk i është ndërruar asnjë shkronjë dhe Suneti (tradita pejgamberike) duke e ndarë të vërtetën nga e pavërteta me përpjekje të mëdha shkencore, parregullsia që e ka shfaqur veten në formën e vendosjes ballë për ballë të këtyre dy burimeve të dijes në kohët moderne, klasifikimi i Islamit në Islam të Kur'anit dhe Islam të Hadithit, madje vendosja ballë për ballë e Allahut me Resulullahun s.a.v.s., humbja e marrëdhënies ndërmjet argumenteve racionale e argumenteve literale (tekstuale) të sistemit të argumenteve dhe hierarkisë së vlerave të Islamit, të sistemit të vlerave dhe hierarkisë së vlerave, fillimi i ridiskutimit qoftë edhe i "amentu-se", e cila na bashkon edhe tani pas pesëmbëdhjetë shekujsh, braktisja e shumë bazave nga akaidi, shndërrimi i shumë elementeve që nuk janë në akaid në baza të akaidit, përzierja me njëra-tjetrën e shtyllave të fesë me gjërat e ndryshueshme të saj, i bazave me gjërat dytésare, i teksteve dhe revelates byjnore me ato që janë kulturore, i adetit me ibadetin, i asaj që është lokale me atë që është universale, fillimi edhe i debateve brenda ehli sunetit sikur të mos mjaftonin përçarjet shiit-sunit, sufi-selefi, dhahiri-batini, tradicional-modernist dhe pasues të Kur'anit-pasues të Hadithit, ngatërrimi i farzit me sunetin, i sunetit me nafilen, sunetit huda me sunetit zevaid, madje ngatërrimi i sunetit me bidatin, dalja në pah e kërkimeve jashtë metodés, si neo selefizmi, që e ka shndërruar kulturën në fe dhe modernizmi që e lexon revelatên hyjnore si produkt të kulturës dhe barrimi i intimase, kijasit, maslahatit, istihsanit, seddi dheraias dhe makasidit burojnë nga humbja e metodës për ta kuptuar saktë fenë dhe nga masnjohja e usulu'd-dinit, bazave të fesë.