(Te rrëfesh atë që mbajmë!) Çka do te ndodhte, çka do të shihnim, çka do te ishim po ta shihnim njeri-tjetrin me sy te hapur. Me sy! Pa e kornizuar shikimin tone brenda konventave, brenda marreveshjeve, brenda frikës sonë. Ndoshta, terë ajo që do të shihnim është në vetë gjyshet tona - ajo që ka mbajtur njeriu! Tmerrin më të madh tonin! Romani “tjetri/shqiptar" është rrëfim, dhe aq më shumë e folur pa ndalesa, pa kalkulim, rrefim cullak! Sinqeriteti infantil prej nga vëzhgohet bota në këtë roman, prej nga shfaqet një botë ndryshe, është i pakontrollueshem. Dhe kjo e bën romanin të jetë çdo menyrë rrëfimi, ese, tregim, roman etj. E, ne fund të fundit, është vete jeta, e jetuar, por kurre e treguar me këte sinqeritet!