Në fund të fundit, ky libër lind nga një nevojë e hasur në një periudhë të caktuar të jetës sime, kur puna e solli që të jetoja dhe të punoja për një kohë jashtë vendit si diplomat, më konkretisht në Beograd, kryeqytetin e Serbisë. Ç'është e vërteta, vizita ime e parë në Beograd kishte pasë qenë në vitet e rinisë, s'do mend virtualisht, atëherë kur të etur për pak botë, në mungesë të RAI-t të bllokuar prej aparaturave të regjimit, më fort nga halli sesa nga malli, u shtrënguam t'i kthejmë sytë e të shihnim programet e televizionit jugosllav. Por kjo është një tjetër histori dhe tingëllon si një anekdotë për të rinjtë e mijëvjeçarit të ri për të cilët komunizmi nuk është gjë tjetër veçse një koncept, shumë-shumë një stendë diku në muzeun e historisë. Ndaj nuk po zgjatem në këtë pikë. Përvoja dhe kontaktet në kryeqytetin e Serbisë më ofruan mundësinë të kuptoj se sa pak serbët na njihnin - madje edhe më pak nga ç'i njohim ne ata - dhe, çka ishte më e keqja, shpesh golla e mosnjohjes ishte e mbushur me paragjykime gjithfarësh. Sigurisht e gjithë kjo vinte nga ajo mbyllje hermetike që na ishulloi nga fqinjët e nga bota e madhe dhe që ne e përjetuam për afro pesëdhjetë vjet. Por ky gjykim do të ishte tejet reduktiv sikur mosnjohjen e ndërsjellë ta lidhje vetëm me këtë dukuri të së shkuarës...Mendimi egoist se vetëm idetë tona projektojnë një perspektivë reale shpërfaq një retorikë të zbrazët. "Prandaj, thotë Kepleri, "orvatu ta shikosh botën nga një tjetër këndvështrim. Më kot? Ndoshta!". Ky parim i të ndryshuarit të këndvështrimit shërben edhe sot e gjithë ditën si për shqiptarët ashtu edhe për serbët; ndoshta më shumë për këta të dytët, një pjesë e të cilëve vazhdojnë të jetojnë në një botë mitesh e hyjnish pa marrë mundimin ta zhvendosin optikën e këqyrjes së dukurive në një tjetër pikë. Sikundër thotë një fjalë e urtë, nuk është e vështirë të mësosh diçka të re, e vështirë është të çmësosh të vjetrën.