Po të ishte ky një tekst teatri pikërisht me këto fjalë do të duhej filluar: Një baba dhe i biri janë disa metra larg njëri-tjetrit, në një hapësirë të madhe, të gjerë dhe boshe. Kjo hapësirë mund të jetë një fushë me grurë, një uzinë e braktisur, palestra e një shkolle. Ndoshta bie borë. Mbase bora i mbulon pak nga pak derisa të zhduken. I ati dhe i biri nuk e shohin thuajse kurrë njëri-tjetrin në sy. Vetëm i biri flet, fjalët e para që thotë lexohen në një fije letre ose në një ekran, përpiqet t'i drejtohet të atit por nuk dihet përse, i ati duket sikur s'mund ta dëgjojë. Janë afër por nuk e gjejnë njëri-tjetrin. Nganjëherë lëkurat e tyre preken, hyjnë në kontakt por edhe atëherë, edhe në këto çaste, ata janë mungues ndaj njëri-tjetrit. Fakti që vetëm i biri flet dhe vetëm ai është një gjë e dhunshme për të dy: i ati nuk e ka mundësinë të tregojë jetën e vet, dhe i biri do të donte një përgjigje që nuk do ta marrë kurrë.