Pas viteve '90, në letërsinë shqipe vershuan mjaft zëra poetikë, të cilët sollën një frymë të re në poezine shqipe, duke i dhënë një shkëlqim tjetër artit poetik, me metaforën e vet përgjithësuese, ku shprehet bota njerë zore me visarin e saj universal. Duke lexuar vellimin po etik "Letra pa zarf" të poetes Armenida Qyqja, qysh në vargjet e para u befasova, jo vetëm nga kultura bashko hore poetike, por sidomos nga ndjeshmëria dhe vizioni që shfaq pamje të ndryshme në thellësi të botës lirike të poetes, të cilat shprehin edhe një pjekuri krijuese të veçantë. Siç duket, poetja Armenida Qyqja, ashtu si edhe disa poete të tjera të heshtura në Shqipëri dhe Kosovë, artin e saj poetik e ka shpalosur si një këngë lirike në shpirtin e saj, duke e kënduar atë në udhët e jetës, ku ngjiz edhe individualitetin e vet poetik aq të spikatur. Prof. Dr. Bardhosh Gaçe.