Edhe kalabrezi ishte i kënaqur. Mësuesi i caktoi vendin dhe e shoqëroi deri në bankën e vet. Mandej tha përsëri: -Mbajeni mend mirë atë që po ju them. Që të ndodhte kjo: që një djalë kalabrez ta ndjente veten si në shtëpi të vet në Torino dhe që një djalë nga Torinoja ta ndiente veten si në shtëpi të vet në Rexho të Kalabrisë, vendi ynë luftoi pesëdhjetë vjet me radhë dhe vdiqën tridhjetë mijë italianë. Ju të gjithë duhet ta respektoni e ta doni njëri – tjetrin. Cilido prej jush që do të fyente shokun pse s'ka lindur në krahinën tonë nuk do të meritonte të ngrinte sytë kur kalon flamuri ynë tringjyrësh.