"...Pasi ta lexoni rrëfimin për Kryeplakun e fshatit tim dhe sjelljen tonë ndaj tij, me gjasë do na përqeshni e do të thoni se kemi qenë të padenjë për të pasur në krye njeriun që kurrë nuk kishte synuar të bëhej ai që ne e detyruam të bëhej. Ndaj. pa nisur ende t'u rrëfej gjithë sa ndodhën, por i paaftë ta zbërthej përse, ju them se nuk kam për qellim t'i arsyetoj sjelljet e tij të mëvonshme që kishin tiparet e çdo dhunuesi, por dua të shpreh dhembshurinë time ndaj tij, ashtu siç dua të shpërfaq edhe vuajtjet me të cilat u përball nga plagët që ia hapëm ne dhe që do ta çonin drejt rrugës së pashmangshme të drejtuesit siç e donin ata që e adhuronin. prijësit që u zgjodh nga dashuria qe ndjenin për të, por që më vonë do t'i nënshtroheshin nga frika...".