"Emira" e F.A. Santorit nuk është, sipas konkluzioneve të fundit të shkencës letrare, krijimi i parë i Santorit dhe i letërsisë shqipe, siç është besuar për një kohë gjatë. S'është as kryevepra e këtij autori, megjithatë zotëron vlera të ndieshme të strukturës dhe të mesazhit, jo thjesht për kohën në të cilën lindi, në fëmininë e dramaturgjisë, po edhe në lidhje me gjendjen e tashme të letërsisë sonë. "Emira" është origjinale për nga lloji i vet duke paraqitur në vetvete një gërshetim të komedisë së zakoneve, të komedisë së karaktereve, të idilit pastoral dhe të dramës romantike. Individualiteti krijues i Santorit e drejtonte nga humori dhe satira, po paradoksalisht ai nuk iu bind kësaj shtytjeje të brendshme dhe synoi tragjedinë dhe dramën. Ndofta vetëm melodrama, lloj mjaft i përhapur i dramaturgjisë italiane të kohës i përshtatej talentit të tij. Dhe ky autor shkroi në fakt melodrama të goditura si "Aleks Dukagjini", "Miloshini dhe Pjetër Shini" që nuk arritën të shihnin dritë. Po sipas të gjitha gjasave, krijmi i tij i parë në fushën e dramaturgjisë është tragjedia "Neomenia", një tragjedi interesante, por jo plotësisht e realizuar. "Emira", si lloj i ndërmjemë, i përshtatet më shumë individualitetit krijues të Santorit se sa tragjedia.