Kjo loje narrative që bën Pol Milo me lavjerrësin e formave tregimtare midis përralles, esesë dhe prozës poetike, e bën ate te refeje pa adresa të sakta, pa e mashtruar lexuesin, ashtu përmes iluzioneve, qe e shndërrojnë fshehjen në pritje të diçkaje dhe e detyrojnë lexuesin te marrë pjesë aktivisht në përpunimin e ngjarjes me hamendësime e supozime. Të paktën këto janë edhe konkluzionet teorike, që vijnë nga kritika bashkëkohore.