Një tërmet i fuqishëm e drodhi një ditë tokën shqiptarenën këmbët tona. Ishte fundi i nëntorit të vitit 2019. Ngaajo kohë kanë kaluar muaj e muaj, por drithërima dhepaniku që na shkakton kur i kujtojmë ato minuta, nasundojnë ende. Lebetia e humbjes së jetëve, e rrënimittë shtëpive, e fatit nën qiellin e hapur, është një gjë epapërshkrueshme. Të gjitha ndjesitë e asaj dite të pafat,duket se i përmbledh dhe na i kujton ky libër, që i kushtohetnjë tërmeti që ndodhi në Japoninë e largët. Janënjë tufë rrëfi mesh intensive që lexohen me një frymë,me çka Murakami na i sjell ndjesitë e lebetive të tilla. Çfarë na ndodh kur befas toka lëkundet nën këmbëttona dhe muret e shtëpisë na dridhen papandehur, duketa shembur ndjesinë e sigurisë së truallit të fortë ku porri? Pasojat janë shumë të pakëndshme. Të gjashtë historitëe këtij libri eksplorojnë pasojat psikologjike qëmund të ketë një tërmet, edhe sikur ai të ndodhë shumëlarg. Personazhet kryesore të këtyre rrëfi meve, ndodhqë shpesh nuk shohin ndonjë rrugëdalje në ekzistencëne tyre njerëzore, por ata janë të gjithë fëmijë të Zotit,duke përfshirë madje edhe bretkosën gjigante që mëtontë shpëtojë Tokion nga një shkatërrim kërcënues apozjarret në anë të detit. Vëllimi “Pas tërmetit” i HarukiMurakamit, me shtegtimet e tij herë absurde, herë mehumor, herë të frikshme, të çon në viset e ankthit dhe tëkujtesës se sa qenie të pambrojtura jemi, dhe njëherësh,se sa fuqi të çuditshme ripërtëritëse kemi.