"Gjuha e Juan Manuel Marcos-it është vullkan, është shpërthim llave mbi cipën e hollë të fletës. Pena e tij pëlcet e kërcet me një fuqi marramendëse, e gllabëron lexuesin në një shpërthim emocional, duke i shkaktuar tronditje të brendshme. Elementi i befasisë është kaq i fortë, sa vetëm në fund të paragrafit, lexuesi arrin të krijojë skenën e vet imagjinare dhe shpirtërore, qoftë atë të një dashurie të pastër mes dy të rinjve në një bordelo apo në një dhomë shtëpie ku bëhet një treshe, qoftë një elegji për burrat e kombit apo nënat burrnesha gjalmë-zeza, qoftë edhe mllef kundër padrejtësive në trup të tij a të kombit, që shpeshherë nuk i dallon, porse vragat në shpirtin dhe gjuhën e vet janë dëshmitare, pasi ndërgjegjja e tij si individ është e pleksur me ndërgjegjen shoqërore të kohës që jeton.".