Hija e tretur në xhamin e krisur të pasqyrës më shkundi. Nuk po dija më, se për kë bëhej fjalë në të vërtetë në atë reflektim të mugët përballë. Kush përsillej rreth atij honi, hija e trishtë e Tan Yu apo shpirti i Svjetllanës së ndjerë? U mata të formuloja ndonjë fjalë, ndonëse pasiguria më kish ngrirë të tërin. Në cepin e dhomës, Çani më ngjante se po komunikonte disi përçart. U drejtova përsëri andej nga luhatej në ikje ajo siluetë e veshur me mister dhe trokita tri herë mbi xham. Për habinë time, figura në anën tjetër nuk denjoi aspak të më përgjigjej. Pa pip?tir? ajo zvogëlohej gjithmonë e më shumë në tutjen e saj të trembur, deri në azdisje. Mëpastaj gjithçka u shformua në bulëza të ngrira. Në amullinë që rëndonte p?rreth, krejt si padashur e disi tradhtisht, fantazma nuk dha më shenja të pranisë. Përkundur ndër qelqet e krisur, u tret pak e nga pak, në gjysmë dritë e gjysmë terr.