Siç thotë edhe vetë autori, Mihal Kalia, në këtë libër janë përzgjedhur shkrime që, edhe pse në kohë të ndryshme, përfshirë edhe atë të regjimit socialist, kanë të përbashkët frymën polemizuese, lidhur me qëndrimin dhe vlerësimin e figurave të spikatura të letërsisë shqiptare, drejtimeve letrare, raporteve me historinë dhe gjuhën shqipe, etj. Në këtë kuadër, Mihali përballet me ta, jo për të bërë analiza me themel të veprave të tyre (ndonëse i ka studiuar me themel), por duke u bërë disa “operacione plastike”, përpiqet të vërë në dukje një çoroditje në përqasjen “e re” që disa kritikë e analistë ciflosin e gërvishtin historinë, gjuhën, kulturën, traditat e shkëlqyera të cilat janë emblemë e identitetit tonë kombëtar. Për të tillë kritikë, shkrimtari dhe studiuesi Moikom Zeqo thotë se, “kanë delirin e publicitetit dhe kanë kundër vetë autorin, të cilin pretendojnë se e lavdërojnë.”.