SYTE E ZINJ TE BORES

Ka vite që nuk ikin kurrë. Qëndrojnë aty, në pragun e ndërgjegjes, si hije që s’kanë ndër mend të lëvizin. 1997-ta është një prej tyre.Ajo nuk është vetëm një kohë e kaluar. Është një plagë e hapur. Është një e vërtetë që rri pezull mbi çdo qetësi, e gatshme të shpërthejë sërish nëse harrohet. Ky vëllim nuk është thjesht një grumbull rrëfimesh. Është dëshmi. Është ulërimë e shuar në letër. Është përpjekje për të mbajtur mend, kur gjithçka rreth nesh na mëson e dikton të harrojmë.Diku në faqet e këtij libri do të gjeni edhe dashuri që koha i vrau pa zënë fill, heshtje që rëndojnë më shumë sesa armët, fëmijë që u rritën me të shtënat si të ishin ninulla. Por, gjithçka kthehet sërish tek ajo stinë pa ndjesi, tek ai vit që e la Shqipërinë pa frymë.Lexojeni këtë libër për të mos e harruar kurrë dhimbjen. Lexojeni që ta mbani mend. Sepse harresa është fillimi i përsëritjes.“Tregimet e Ahmet Prençit në këtë libër na flasin për një të kaluar jo shumë të largët, por që mbart peshën e rëndë të tragjedisë sonë si komb, atë lehtësinë tonë të dëshirës vetëshkatërruese, por dhe fisnikërinë e guximshme të ca njerëzve të paktë, por të mjaftueshëm për shpresën tonë të ringjalljes.Atmosfera e tregimeve, si te “Në emër të gjakut”, “Ditari i marsit të zi”, “Pallati Presidencial që nuk ra” dhe “Masakra e romëve” më kanë ngjallur analogji me novelat e një tregimtari të nivelit më të lartë të letërsisë botërore, Isak Babelit dhe me tregimet e tij nga libri ikonik “Kavaleria e kuqe”, i njëjti intensitet i shkrirjes në një të skenave makabre me humanizmin e thellë, të fshehur kujdesshëm të autorit.Një libër që duhet lexuar me kujdes, për të arritur katarsisin tonë kolektiv, qoftë dhe përmes një romani si ky, me tregimet e shkrimtarit tashmë të njohur e të respektuar, Ahmet Prençi.”Rudolf Marku.

NE EMER TE GJAKUT

Ema e la ditarin t’i rrëshqiste nga dora mbi divan. Lotët ia kishinmbuluar fytyrën, sepse e kuptoi më në fund historinë e Izabelës dhevendin që zinte ajo vetë atje. Frensi ishte gjyshja që e pat rritur, erreptë dhe e ashpër, ndërsa Xhoni ishte gjyshi i saj, i dashur dheshakaxhi, të cilin ajo e kish përqafuar menjëherë me dockat e saj tëvogla kur ishte fëmijë. Mamaja e saj ishte foshnja e Izabelës, e bija eMethjusë, që nuk e mësoi dot kurrë të vërtetën për lindjen e saj. Ajojetoi dhe vdiq duke kujtuar që Frensi dhe Xhoni ishin prindërit e sajtë vërtetë. Izabela e kishte mbajtur fjalën nga ana e saj, duke e thyersekretin vetëm pas vdekjes.Asaj iu kujtua fotografia e vogël. Gjyshi duhet t’ia ketë dërguarfshehurazi, hamendësoi. Foton, bashkë me cullufen e vogël tëflokëve. Mos vallë i kish dërguar edhe ndonjë lajm të vogël si ishtefëmija, kohë pas kohe? Mos vallë e kish mbajtur lidhur Izabelën mefëmijën e saj, pa rënë në sy?

LAMTUMIRA E FUNDIT

Në shtëpi u ktheva duke ndjekur me mendje kilometër për kilometër udhëtimin e asaj dite të kamionit të vjetër të babait. Përfytyrimi im ishte i turbullt, sepse i mungonte shiu. Për ta bërë sa më të vërtetë përfytyrimin tim, sajova një shi që binte i tërbuar kudo, por jo në rrugën malore plot gropa dhe kthesa të forta nga kalonte kamioni. Nëna nuk ndodhej në shtëpi. Duhej të kishte shkuar te fqinjët për të pirë kafenë e fundit të asaj dite. Nxora librat nga çanta dhe i vura mbi tryezë. Ata e kthyen dhomën e zjarrit në një botë të panjohur, të shkëputur nga bota që trokiste në dritare me anën e një dege peme. Trokitja i ngjante thirrjes që më dërgohej nga rruga, por unë kisha vendosur të mos i përgjigjem. Sa fillova të lexoj, në veshë më ushtoi një thirrje e largët, tepër e largët, që po e dëgjoja për herë të parë. Dhe nuk isha më në dhomën e zjarrit, në qytetin tim të vogël, por në një qytet të madh rrëzë të cilit rridhte një lumë i madh. Ditë apo natë është tani aty, thashë dhe si ta kërkoja përgjigjen te dritarja, pashë se mbi qelqet e saj po përplasej shiu. Mbylla librin dhe shkova në kuzhinë. Nëna e kishte pirë kafenë e fundit të asaj dite me fqinjët, ishte kthyer pa zhurmë dhe nuk më kishte shkëputur nga leximi.

SHTEPIA PA LIBRA

Delfini: Mbi të dukshmen dhe të padukshmen është përmbledhje e artistit dhe muzikantit universal maqedonas Aleksandar Prokopiev, njëri nga udhërrëfyesit e shkrimtarëve postmodernistë ballkanas.Katërmbëdhjetë tregime të përfshira në këtë përmbledhje janë vazhdim i krijimtarisë së deritanishme, në të cilën gërshetohen me sukses karakteristika të letërsisë postmoderniste me vëzhgime intime. Bota rrëfyese e tregimeve të Prokopievit është diku në kufirin midis botëve të ndryshme, midis realizmit dhe fantastikes. Tek ai i gjen së bashku imagjinaren me ngjarjet reale dhe personazhet, të cilët shfaqen në lidhje të ndryshme kohe e hapësire, që i ndeshim në Shkup, Beograd, Zagreb, ëndrra, diku në breg të detit, në të kaluarën e largët, madje edhe në jetën e Aleksandar Prokopievit.Disa nga këto tregime janë fiksione të dukshme, disa janë historiografe, ndërkohë që disa konsiderohen prozë autobiografike. Rrëfyesi na shpie në në ditët e fëmijërisë dhe formimit rinor, por edhe në depërtim më të thelluar, në tema siç janë pozita e intelektualit në kohëra të papëlqyeshme, në të cilat ata janë shprehur kundër sistemit sundues, të fajësisë e faljes, peshës së fitores dhe humbjes.Humorist i pavarur, erudit i pamërzitshëm, shkrimtar për të gjitha gjeneratat, e ka quajtur kritika. Prokopievi ka shkruar një libër tërheqës dhe frymëzues, i cili të magjeps dhe të ofron artin unik të leximit.

DELFINI

MON AMOUR

PARABOLA SUFI

Mbreti Kembebrektose

QËLLIMI i kësaj përmbledhjeje është sjellja në një libër të vetëm e disa prej poezive që më kanë pëlqyer më tepër, gjatë leximit të poezisë botërore, përgjatë shumë viteve. Struktura e këtij libri nuk është as tematike, dhe as gjeografike. Është një përmbledhje e poezive që i kanë rezistuar dhe qëndruar kohës, falë kanoneve estetike.. Qëllimi im është t'u ofroj lexuesve kënaqësinë e leximit poetik, në kuptimin e thjeshtë dhe, njëherësh kompleks, të konceptit kënaqësi leximi.Libri është një katalog poetik që përfshin krijimet që nga fillimet e shkrimit, Mesopotami dhe Rigvedat e Tibetit, deri në kohërat tona. Poezia e shekullit të XX zë një vend të rëndësishëm në këtë vëllim.Në planin personal, ky libër është një ndalesë gjatë udhëtimit tim gjysmë shekullor në peizazhet e fushave e të vargmaleve, honeve dhe greminave të frikshme dhe, njëkohësisht, joshëse të Poezisë Botërore. Një peizash, pjesë të rëndësishme të cilit kam konsideruar dhe vazhdoj ta konsideroj edhe poezinë e shkruar në gjuhën shqipe.Përmbledhja përfshin tetëdhjetë e dy poetë, dhjetë prej tyre Nobelistë dhe përmban njëqind e dyzet e pesë poezi. Kam bindjen se ky libër përfaqëson disa nga arritjet më të mira të poezisë në botë, poezi e cila nuk kërkon të vetëspjegohet para kritikëve skeptikë dhe para lexuesve, përse është e tillë, një poezi që ka kurajon të vetëquhet poezi, ngase estetikisht përputhet me gjithë krijimtarinë poetike në tërësi, poezi që nderon përparësinë e komunikimit me lexuesin - sa kohë që jemi krijesa të gjuhës dhe që është pjesë e tërësishme e vlerave të shpirtit njerëzor!

Histori të Shkurtra

SYTE E ZINJ TE BORES

NE EMER TE GJAKUT

LAMTUMIRA E FUNDIT

SHTEPIA PA LIBRA

DELFINI

MON AMOUR

PARABOLA SUFI

Mbreti Kembebrektose

ANTOLOGJI E POEZIVE ME TE BUKURA TE BOTES

Bestiar

Proza Tregimtare Greke

E Madherishmja

SYTE E ZINJ TE BORES

NE EMER TE GJAKUT

LAMTUMIRA E FUNDIT

SHTEPIA PA LIBRA

DELFINI

MON AMOUR

PARABOLA SUFI

Mbreti Kembebrektose

ANTOLOGJI E POEZIVE ME TE BUKURA TE BOTES

Bestiar

Proza Tregimtare Greke

E Madherishmja