Romani i ri i Virion Graçit, “Litari dhe lamtumira”, përtypet më vështirësi, sepse fatet e individit dhe fataliteti i shkrimtarit nuk arrijnë të shpëtojnë jetën e një personazhi nga duart e politikës, dhunës shtetërore… historia që rrëfen në retro dhe sot makthet dhe shqetësimet të vështruar nga provincat, si mentaliteti dhe mendësia vazhdon të na mbajë të izoluar si shoqëri. Ironia goditëse dhe surealizmi zbulojnë dhe dëshmojnë deformimin e qenies pas rënies së diktaturës. Më poshtë botojmë një fragment nga romani, fundi fatal i Adelës dhe Fitimit në burg Pas vdekjes së nënës së Fitimit, me gjithë largimin e rrufeshëm të atyre pak njerëzve që patën ardhur, Adela nuk e ka ndjesinë e vetmisë. Shtëpia e boshatisur ngjan e madhe, e ngrohtë, pëshpëritëse. Ditën mendon me frikë se nata që po vjen do të jetë e tmerrshme, me hije, me zëra të ngjirur dhe zhurma të dyshimta. Në fakt, jo. Që në muzg e vë kokën në nënkresë si e vdekur dhe ashtu e gjen mëngjesi. Në gjumë i duket se qesh dhe loz. I duket se është e vogël, i ngjan se është pranë motrës së saj më të madhe, Viosës. I ngjan se motra nuk ka përfunduar poshtë digës së rezervuarit vaditës… gjasme e rrëzuar aksidentalisht.