Imagjinonte hijet që bënin zhvarrimin në dritën e hënës. Dëshmitarët rrëfenin me zë të ulët, tregonin dhe stepeshin, merrnin frymë thellë, pastaj vazhdonin. Me sytë e çapëlyer dukeshin sikur kishin parë djallin, duart u dridheshin, e përjetonin për herë të dytë a të tretë natën kur i ngarkonin kufomat me nxitim.Grupi që kërkonte varret dëgjonte në heshtje, rrallë i pyesnin dëshmitarët. Përkthyesi kujtohej pas një kohe se duhej të përkthente. Dikur dëshmitari heshtte. Heshtnin edhe të tjerët. Nuk i bënin asnjë pyetje, nuk i kërkonin sqarime."Hijet zhvarrosnin kufoma në errësirë a në dritën e hënës, i ngarkonin në kamionë-frigoriferë dhe me po atë heshtje vazhdonin drejt veriut, Serbisë. Kamionët-frigoriferë qarkullonin natën pa drita, nga frika e avionëve të NATO-s", tregonin dëshmitarët. Ata ishin vetëm shoferë a përcjellës të kontingjentit të kufomave që i bartnin nga jugu në veri.Milena futej gjithnjë e më shumë në jetën e tij. Ajo heshtte me orë, nuk e pyeste për asgjë. Familja nuk futej në biseda, si të mos ishte. Një ditë i tha si e përhumbur:- Jam më e ngatërruar se kurrë më parë. Nuk e di, bëra mirë që erdha apo nuk duhej të vija? Brengën dhe dyshimin nuk i hoqa.- Do të të mbetej peng sikur të mos e provoje, e qetësoi ai.- Kishte të drejtë ushtaraku, miku yt. Ne jetonim në iluzione, ia bënim qejfin vetes për çdo gjë, edhe për ushtrinë tonë. I mbyllnim sytë para së vërtetës. Për policinë dhe rezervistët e dinim se si silleshin, policët i rekrutonin edhe nga gjiri i kriminelëve, të burgosurve dhe narkomanëve, por për ushtrinë krijuam mit. Edhe ushtarët rezervistë ishin familjarë të devotshëm e prindër të mirë, por u bënë bisha, përdhunuan edhe moshataret e të bijave. Braktisën familjet e tyre dhe shkatërronin familje të tjera.Dëshira për të rrëfyer i erdhi ashtu si kur e mbërthente melankolia e heshtjes. Ajo tregonte se që nga fillimi kishte dyshuar në vërtetësinë e vdekjes së djalit.