Turbulltazi shqova diçka në trajtën e një oktapodi, atë lëmsh gjymtyrësh mbërthyer pas trupit tim ne nje përpjekje dëshpëruese për t'u shkrirë e bërë njësh me mua. Nuk po mbushesha dot me fryme, e megjithate s'provoja kurrfarë paniku, përkundrazi një ëndje të embel që vërshonte si adrenalinë në çdo gjymtyrë të trupit. Edhe pse mund të tingëlloje makabritet, u dhashë i tëri pas atij përqafimi me nje deshire dhe vetëm një; të mbërrija në shtratin e rërës së mendafshtë që tanimë e shquaja më së miri dhe të mbyllja syte, jo për të dremitur, as që bëhej fjale, po për të shijuar deri në fund magjinë e asaj çka po ndodhte mes nesh. Në çastin që preka kokrrizat e arta të reres fergellova, u përpëlita nje here, dy, ndoshta më shumë sikur të ma përshkonin shtatin shkarkesa elektrike të njëpasnjëshme. M'u duk sikur u verbova, nuk shquaja më asgjë, nuk kisha asnjë dëshirë, as të çlirohesha nga përqafimi i oktapodit, as t'i jepja trupit sa me duar e me këmbë që të ngjitesha në siperfaqe. Jo, doja vetëm të prehesha, sa më gjatë. Pa e kuptuar u përhumba ne një tjetër botë, të panjohur e të paparë andjesh shqisore, të prekshme, jo enderrimtare, siç mund të mendoje ndokush.