Është e çuditëshme se si sukseset e jetës janë në gjëndje të mbyllin plagët e së kaluarës; të mbulojnë të çarat, siç bëjnë bimët kacavjerrës dhe të krijojnë iluzionin e lumturisë dhe të mirëqenies aty ku ndodhen vujte shpirtërore dhe dëshpërime. Kështu ndodhte puna edhe me Anxhelan dhe Juxhinin.Ata po jetonin prapë së bashku, po u afroheshin pak nga pak të gjithë miqve të tyre të vjetër dhe, në pamjen e jashtme, dukeshin aq të lumtur, sikur anija e lumturisë së tyre bashkëshortore të mos kish kaluar asnjë shtërngatë...