Ktheu kokën duke ecur, por tashmë nuk e pa – ai ishte fshehur në shtëpizën e vet. Ajo e ndjeu veten mirë – ai kishte veshur xhaketën e saj dhe kishte ushqimet që i dha ajo. Për qëllimin e mëparshëm – të hidhej në lumë – ajo tashmë harroi dhe të mendonte. Tani, duke u kujtuar për këtë, e quajti dëshirë të pakuptimtë. Duke u rrudhur nga gudulisjet e flokëve të borës, Xhini buzëqeshi duke menduar për këtë njohje të çuditshme. A do ta gjejë vallë atë nesër në vendin e mëparshëm? Ndoshta jo. Por, gjithsesi, ai i kishte dhënë asaj shumë më tepër se ç’i kishte dhënë ajo atij. Ajo i dha djalit xhaketën dhe ushqimin, por e dinte se, po të mos shfaqej ai papritur - kush e di se nga - ajo do të ndodhej tani në fund të lumit.