Të gjithë dinë t’i japin biçikletës, atëherë pse unë jo. Ja, kaq m’u desh në ëndërr për të tërhequr guximin pas vetes. Mora diku një biçikletë të panjohur, u ngjita dhe nuk mendova rrëzimin. Në atë ecje të ngadhnjyer mbi frikën s’ka vend për hezitim. U nisa rrugës që në eliksirin e mendjes nuk arrij asnjëherë ta dalloj qartë por kam kuptuar që rrugicat janë çdoherë pak a shumë të ngjashme, e kur ikjes sime të çmendur nis e i vjen fundi ato labirinte të çuditshme më çojnë drejt teje. Vështrimet tona ndeshen e unë jam e dëshiruar për t’i parë sa më gjatë sytë e mirë, por ato çaste do të mbeten përherë të paktë, të shkurtër. Ndeshja e vështrimeve është tepër e fuqishme aq sa më deh shpirtin me mall dhe unë dua të ulërij brenda ëndrrës me zë nostalgjie. Gërthas fort me zë të brendshëm, të lutem të mos ikësh, e më pas thërras përsëri me një psherëtimë që nuk më del, e megjithatë unë e dëgjoj tek të thotë: “Të lutem mos u largo, rri dhe pak”.